coach Tim

3^de plaats voor Dorien, 5^de plaats Timothy en top 100 plaats voor Nicolas in Challenge Barcelona 2oktober 2011

Zondag was het dan eindelijk zover! Bijna exact een jaar geleden hebben we alle drie (oorspronkelijk alle 4, maar door omstandigheden zijn er maar 3 overgebleven) beslist om ons te storten in dit avontuur. Het avontuur bestond erin om de volledige triathlon van Barcelona tot een goed einde te brengen.

Om 4u30 ging de wekker. Tijd om de eerste en laatste boterhammen letterlijk binnen te steken. Niemand had honger maar het moest wilden we de dag goed doorkomen. Daarna zijn we opnieuw even in bed gekropen om tegen 6u15 opnieuw op te staan en ons klaar te maken voor de wedstrijd. Nogmaals een laatste maal alles overlopen met de ouders en Laetitia betreffende de voeding en dan zijn we klaar om naar de start te vertrekken. Als we buitenkomen zien we dat we zeker niet de enigsten zullen zijn aan de start. Aan de wisselzone aangekomen: snel banden opblazen, drinkbussen in de houders steken en zakken controleren. Hierna is het tijd om ons naar de start van het zwemmen te begeven. Nog 30min voor het eerste startschot zal weerklinken. Opnieuw beginnen vele vragen naar boven te komen: gaan we dit wel kunnen, hebben we wel genoeg getraind, hebben we wel genoeg drinken,… . Maar ja, veel kunnen we daar niet meer aan doen. De zenuwen beginnen wel stilaan bij iedereen toe te slaan en ieder heeft zijn eigen manier om dit te uiten. Nic is heel stil en een beetje afwezig. Dorien daar en tegen is constant aan het praten en lachen, en ikzelf denk dat ik zeer stil en observerend was. Snel de wetsuits aandoen en de laatste peptalk geven want de voorstelling van de PRO’s is al begonnen en die maken zich klaar voor de beach start. Om stipt 8u30 duiken de PRO’s in het water. 3min later is Dorien aan de beurt. Dorien zou na veel kloppen gekregen en uitgedeeld te hebben uiteindelijk na 1u 12 uit het water komen, een beetje trager dan de vooropgestelde 1u10, maar de wedstrijd is nog lang. 12min na Dorien was het dan de beurt aan Nic en mezelf. Nic had ook een iets mindere zwembeurt. De opkomende zon, het niet echt vlakke water en de boeien die nogal ver uit elkaar lagen maakten het voor hem een beetje moeilijker. Uiteindelijk bereikte hij opnieuw land na 1u02, iets trager dan de verhoopte 58-59min. Zoals gewoonlijk had ik een zeer goed start en de eerste 100m lag ik zelfs aan kop van onze groep. Het gaf me kippevel en vleugels tegelijk. Gelukkig was er ook een stemmetje in mezelf dat zei:”Rustig jongen, het wordt nog een lange dag”. Aan de eerste boei heb ik iemand voorgelaten en heb me in zijn voeten gelegd. Dit was een goed tempo, het mocht iets sneller, maar ik ging niet klagen. Halverwege heb ik even geprobeerd weg te zwemmen adv de truukjes van het open water, maar meer dan 5-10m kreeg ik niet , dus heb ik mij opnieuw laten inlopen door de eerste achtervolger. (het kost namelijk minder kracht en energie om achter iemand te zwemmen dan op kop te zwemmen). Na 52min en als 1^ste in mijn age groep bereikte ik opnieuw het land. Niet slecht maar ook niet super goed. Op naar het fietsen dan.

Tijdens het zwemmen was ik Dorien voorbij gestoken waardoor ik als eerste van ons 3 aan het fietsen begonnen ben. Het eerste wat mij op viel was dat er bijna geen wind tot windstil was. Dit was niet het scenario dat ik voorzien had. De voorbije dagen was er iedere maal heel veel wind. De eerste 35km heb ik bijna helemaal alleen gereden . Het was opletten geblazen om voldoende te eten en te drinken en ook om goed op de trapfrequentie te letten. Dit waren mijn enige referentiepunten omdat mijn HR-meter het begeven had. Het keerpunt had ik bereikt na 58min. Ai ai, te snel of ben ik gewoon goed in vorm zonder te weten?? Na het keerpunt kwam er een groep van 4man  voorbij, op correcte afstand. Op correcte afstand sluit ik aan bij het groepje. Tegen 37-38 km/u rijden we terug. Nu was het afwachten wie ik eerst zou tegenkomen. Dorien of Nic. Het was Dorien die zeer uitgerust,soepel trappend en zeer geconcentreerd oogde. Ze had me zelfs bijna niet gezien. 3min daarna kwam ik Nic tegen. Ook hij zag er zeer goed uit, fris, iets te zwaar trappend (maar dat zijn we ondertussen al gewoon).  En waar ik voor gevreesd had kwam uit. De wind kwam meer opzetten, maar in plaats van wind vooraan of achteraan werd het zijwind. Niet echt bevorderlijk om goede tijden neer te zetten. Na 69km komen we opnieuw aan het keerpunt in 1u50min. En ook nu gaat het nog altijd goed. Een grotere groep komt bij ons aansluiten waardoor het constante tempo wegviel. Het tempo schommelde van 30km/u tot 43km/u. Dit was niet echt goed en gezond.  De groep was te groot of kwam het door de aanwezigheid van de scheidsrechter voor meer dan 30km? Uiteindelijk vielen er 2 gele kaarten in de groep. Het feit dat ik geen kreeg was het teken dat ik mij aan de correcte afstanden hield. Aan het keerpunt kwam ik opnieuw Dorien tegen die nog altijd goed oogde, een paar minuten later kwam Nic er ook door. Ook hij nog altijd in de beugels en goed geconcentreerd. Aan het punt van 103km heb ik de groep laten gaan. De vele tempo-wisselingen begonnen hun tol te eisen. Ik had nog overschot, maar dacht dat het beter was om mijn eigen tempo te rijden.  Hierdoor kwam ik wel alleen te zitten wat niet echt bevorderlijk was voor de moraal. Ook liet mijn snelheidsmeter het afweten waardoor ik niet exact wist hoeveel km’s en hoe snel ik aan het rijden was. Uiteindelijk heb ik rest nog alleen gereden en heb ik een serieus dipje gekend tussen km 125 en 155. De laatste 25km kwam ik er opnieuw door en was het zelfs een beetje genieten. Na 5u04 bereikte ik opnieuw de wisselzone. Dorien kwam na 5u35min de wisselzone soepel binnengereden (veel sneller dan 5u55 die ik vooropgesteld had en zeer snel als je weet dat ze pas in november begonnen is met fietsen). Nic kwam na 5u40 de wisselzone binnen. Hij had een beetje trager gefietst dan verwacht. Hij heeft zich laten verleiden tijdens de eerste ronde door het windstille weer. Hij heeft hier een paar ‘cartouchen’ verspeeld die hij in de andere ronden zou nodig gehad hebben. Ook was de temperatuur tot bijna 30° opgelopen en Nic is nu eenmaal iemand die veel vochtverlies heeft en het dus moeilijk heeft tijdens de hitte.

De Marathon dan. Voorlopig ging alles heeeeeel goed voor mij en zat een tijd onder de 11u er dik in, als alles goed ging misschien de verhoopte tijd van 10u30, maar het was afwachten hoe mijn kuit zou reageren. De laatste 2 weken had ik geen enkele keer pijnvrij gelopen. Dus afwachten. De eerste km’s verliepen zeer vlot. Een tempo van 4min50/km was zeer goed voor mij. Het ging zelfs zo goed dat ik al begon te dromen om dit tempo vol te houden voor zeker 20-30km. Na 8km was ik nog altijd aan dit tempo aan het lopen en ook de bevoorradingen gingen heel goed. Ook kwam ik dan Dorien tegen die aan haar eerste km lopen begonnen was en opvallend vlot liep. Na 12km begon ik echter een klopje te krijgen, de tijden /km gingen ook omhoog tot 5min 10/km. Na veel zelfpeptalk heb ik het stappen kunnen uitstellen tot de bevoorrading aan km 15. Vanaf hier heb ik iedere maal 2min gestapt bij iedere bevoorrading om zoveel mogelijk voeding binnen te krijgen en om de spieren wat los te krijgen.  Ook begon ik me vanaf dit punt vragen te stellen hoe ik dit nog ging volhouden. Ondertussen kwam ik Nic voor de eerste maal tegen. Hij had het heel moeilijk met de hitte (+30° en geen schaduw mogelijkheden). Moeilijkheden om te ademen. Hij heeft de eerste van de vier ronden gewandeld. Eens ik aan de 3^de ronde begon, begon ik ook opnieuw een beter gevoel te krijgen tijdens het lopen. Toch besloot ik om in het stramien te blijven van bij iedere bevoorrading 2min te wandelen om veel te drinken en vocht op te nemen. Ook begon ik steeds meer mensen in te halen die mij de eerste ronde hadden voorbij gestoken. Onderweg kwam ik Dorien tegen en ook zij bleef een zeer mooi tempo aanhouden. Dit zag er echt heel goed uit, een mooie tijd zat er zeker voor haar aan te komen. Ondertussen begon ik ook in mijn hoofd te rekenen. Ik was nog altijd een tempo aan het lopen om onder de 4uur op de marathon te eindigen waardoor ik onder de 4 uur zou finishen. Dit zou echt te mooi zijn om waar te zijn moest dit lukken. Hiervoor zou ik dan aan hetzelfde tempo (1u voor 10.5km) moeten verder lopen als ik nu bezig was. Na 31.5km kwam ik op 2u56 door en ik voelde mij steeds beter en beter worden. Het zat er in. Voor de zekerheid had ik mij voorgenomen om de rustpauzes tijdens de bevoorrading in te korten tot 1min30 ipv 2min om zo toch 2min te winnen op de laatste toer. En ook tijdens de laatste toer bleef ik mooi mijn tempo aanhouden. De laatste km’s waren dan ook super hard genieten, ik kon zelfs de laatste 3 km het tempo nog opvoeren. Ik finishte de marathon in 3u52 en kwam over de eindmeet in 9u56min en als 5^de in mijn age-groep. Beter dan ik ooit had durven dromen.

Nu was het uitkijken wat de andere 2 zouden doen. Tijdens mijn laatste ronde had ik gezien dat Dorien het nu toch een beetje moeilijker kreeg( maar nog altijd aan het lopen) wat niet te verwonderen was. Hopelijk kon ze de laatste toer nog goed doorbijten om die fantastische wedstrijd tot een goed einde te brengen. Met de hulp van Laetitia is haar dit zeer goed gelukt. Met een tijd van 4u42 op de marathon en een eindtijd van 11u33 was dit opnieuw een succes! En wat voor één! Op 1 jaar tijd van nooit een triathlon gedaan te hebben tot een volledige triathlon in 11u33 en dan nog 3^de eindigen in de leeftijdscategorie. Een zeer mooie beloning voor een constante trainingsarbeid.

2 van de 3 waren al binnen. Nu was het afwachten hoe het met Nic ging. De vraag was niet of hij ging aankomen, maar wanneer. Want van onze 3 heeft hij het meeste doorzettingsvermogen getoond tijdens de voorbereiding. Soms om 5uur ’s morgens opstaan om te gaan lopen en ’s avonds om 7u30 nog vertrekken voor een rit van 3 uur. Maar vooral de 20kg die hij is kwijtgespeeld is een blijk van doorzettingsvermogen. Tijdens mijn laatste ronde was hij toch al opnieuw begonnen met lopen. Het was opnieuw beginnen afkoelen tot een graad van 20-25° en dit had blijkbaar een positieve invloed op hem. Na 12u42min kwam hij dan ook over de eindmeet. Een beetje trager dan gehoopt en vooropgesteld. De enige conclusie die we hieruit kunnen trekken is dat Nic niet tegen de warmte kan. Zeker als je zag hoe hij de laatste weken op training reed, liep en zwom. Voor hem zullen we wedstrijden moeten zoeken waarbij het vriest of regent. J

De eindbalans is dus zeer positief!! Nu volgt een periode van rust.

Toch wil ik nog volgende mensen bedanken.

Caro (alias assistant manager): voor de steun, haar eigen vorm van peptalk, het organiseren van trainingen, te luisteren naar het gezaag van haar ventje.

Mama en papa: die ons maar laten doen in waar we zin in hebben. En iedere maal zeggen, waar ben je weer aan begonnen, maar ons toch onvoorwaardelijk steunen.

Markske: Voor iedere keer te zeggen ‘gij zijt zot’ waardoor ik nog meer goesting had om te trainen. Ook voor de osteopatische behandelingen die ik niet op mezelf kon uitvoeren. En natuurlijk voor de aanmoedigingen tijdens de wedstrijden. Super!

Laetitia: Voor de fantastische begeleiding tijdens de laatste 4 dagen voor onze triathlon in Barcelona en voor de onvoorwaardelijke steun tijdens de wedstrijd in Barcelona.

Carina: Voor het geduld en de steun tijdens de wedstrijden en voor de aanmoedigingen in Barcelona.

Kijk ook op www.timothycocquyt.com

De eindbalans van trainer Timo! Positief of negatief????????

Het seizoen zit er op!! Het is tijd om eens een balans op te maken met effectieve cijfers en niet zoals vele trainers doen door te zeggen dat hij/zij een atleet heeft in de eerste helft van het deelnemersveld of andere praatjes gebruiken om andere atleten te lokken. Cijfers en tijden geven nog altijd de meest  correcte informatie over de capaciteit van een trainer. Als trainer moet je durven zeggen wanneer het slecht was en wanneer goed.

Ik ben het seizoen gestart met 6 atleten onder mijn hoede. Hieronder even een korte beschrijving:

-          Dorien (alias Dora, black pussy): in november begonnen met trainen onder mijn hoede. Het doel een volledige triathlon op een gezonde manier tot een goed einde brengen en zich ook beter in haar vel doen voelen. Wetende dat toen we begonnen Dorien moeilijkheden had om 400m te zwemmen of 20km te fietsen, kan ik zeggen dat het doel meer dan geslaagd is als je weet dat ze haar eerste volledige triathlon in 11u32 afsloot en haar eerste ½ triathlon in 5u24min.

ð  GESLAAGD

-          Joeri: Hij is in oktober komen aanbellen bij mij na een moeilijke periode op privé-vlak. Hij was reeds een actief triathleet  die boven de middenmoot meedraaide. Het doel was: eerste Ironman uitdoen en eventueel kwalificeren voor Hawaï. Ook de zwemtechniek verbeteren of er voor zorgen dat hij gemakkelijker zwom behoorde tot de doelen. Tijdens de voorbereidende ½ Ironman van Mallorca kwalificeerde Joeri zich voor het WK van Las Vegas in een zeer mooie tijd, 1.5maand later nam Joeri deel aan de Ironman waar hij eindigdein 10u07 en 26^ste in zijn categorie wat een zeer mooie tijd is voor een eerste ironman.  Indien de leeglopende achterband de laatste 30km en het ziek zijn tijdens de laatste week er niet zouden geweest zijn, ben ik er zeker van dat een kwalificatie er in zat. Dit was een zeer spijtige zaak, maar heeft hij zeer mooi recht gezet in Las Vegas met een eindtijd van … en … plaats op een WK en op een zeer lastig parcours door de hellingen en door de hitte.

ð  GESLAAGD

-          Timothy (alias trainer/coach): Trainingsschema’s voor jezelf opstellen is altijd zeer moeilijk. Maar we hebben er ons aan gewaagd. Het doel was om  te finishen op de eerste volledige na 4 jaar inactiviteit op triathlon/sport gebied. Een eindtijd van onder 11u was het doel, een eindtijd van 10u30 een droom. Door de zeer gebrekkige voorbereiding (lees bijna geen van maart tot half juli) zag het er niet goed uit. Maar een uiteindelijke eindtijd van 9u56min en 5^de in de age groep  toont toch aan dat de trainingen goed zaten.

ð  GESLAAGD

-          Jan: Met Jan begon ik al aan mijn 3^de seizoen als trainer. Vorig jaar hadden we af te rekenen met overtraining en veel blessures in het begin van het seizoen. Dit seizoen zouden we iets anders aanpakken (hadden we in samenspraak beslist), maar we zouden wel nog altijd de powerman van Zofingen (liefst 10min beter dan vorig jaar) als hoofddoel  houden met daaronder de powerman van Horst en powerman van Germany. We zouden meer fietsen en iets minder lopen (blessuregevoelig). Ook nu hadden hadden we de eerste helft af te rekenen met lichte overtraining door slechte communicatie waardoor het resultaat in Horst tegenviel. Ook de powerman van Germany kwam nog iets te vroeg maar een stijgende lijn in de vormcurve was zichtbaar. Via kleinere kortere wedstrijden is Jan dan aan de start gekomen van Zofingen. Vol vraagtekens die niet nodig waren. Met een tijd van onder 6u59?????????????? die ???? sneller is dan vorig jaar en waarbij dit jaar dan nog onterecht 5 min straftijd zaten en 2^de op het WK duathlon lange afstand in de zwaarste age-groep, kan ik zeggen dat we het hoofddoel gehaald hebben. De andere doelen hebben we niet gehaald.

ð  GEDELIBEREERD

-          Nicolas (alias Nic): We zijn in november begonnen. De doelen waren duidelijk! 2 doelen: gewicht verliezen en behouden, en Ironman onder de 12uur. Het eerste doel is gelukt. Vanaf nu heeft nic een nieuwe alias: Mister Nic -20kg. De Ironman leek allemaal goed te verlopen. Zeker de laatste 2 maanden begonnen aan te tonen dat een tijd onder de 12 zeker haalbaar moest zijn. De hitte heeft er echter anders over beslist. Met een tijd van 12u42min hebben we niet voldaan aan het 2^de doel.

ð  GEDELIBEREERD

-          Cyril: Voor Cyril was het ook het 3^de jaar. Het was moeilijk om doelen op te stellen omdat we niet wisten hoe het zou verlopen op univ. Een eerste ¼ triathlon en eindigen onder 2u20 werd uiteindelijk het doel. Spijtig genoeg zorgde een kruisbandblessure en kijkoperatie op een slecht moment er voor dat het hele voorseizoen om zeep was. De herexamens als gevolg van de blessure zorgden dat het hele seizoen om zeep was.

ð  ONBESLIST

Dus met 3 atleten (50%) heb ik alle doelen dik behaald. Met 2 andere atleten (33.33%) heb ik het hoofddoel wel behaald maar voor de andere doelen heb ik gefaald. En bij 1 atleet (16.66%) heb ik geen referenties.

Ik denk dat ik dus mag zeggen dat ik geslaagd ben voor dit seizoen, maar dat het zeker nog beter kan!

Indien atleten interesse hebben om zich te laten begeleiden door coach Timo stuur dan een mailtje naar timothycocquyt@hotmail.com of bel 0474/34 65 03

Kijk ook op www.timothycocquyt.com

De laatste dagen in voorbereiding voor de Challenge Barcelona!!!!!!!!!

De dag waar we allen bijna een heel jaar naar gewerkt hadden kwam heel snel dichterbij. Dinsdag morgen  alles in de auto laden (3fietsen, wetsuits, valies, loopschoenen,…). Snel 12uurtjes in de auto zitten om dan aan te komen in Callela. Na een beetje rondrijden en zoeken hebben Nic en ik dan uiteindelijk het appartementje gevonden. Vlak aan de zee, en ook aan de spoorlijn. Wat op de foto’s van internet een prachtig appartementje leek, was iets minder mooi in het echt. We waren beide moe en dachten direct in slaap te vallen en lang te kunnen uitslapen. De slechte matrassen, enkele beglazing en de trein die al om 6uur ’s morgens reed, dachten hier anders over. De eerste dag hebben we dan even gezwommen in de zee (baren van 0.5m hoog) en ’s avonds dan nog even wat loslopen (30min). Bij het loslopen was het echter de vraag of mijn kuit het ging houden. De laatste test (maandag voordien) kreeg ik na 30min steken in de achillespees. Ik dacht dat het door de nieuwe schoenen kwam, dus uit voorzorg heb ik dan toch mijn oude schoenen genomen om de wedstrijd te doen. Maar tijdens na20min  lopen staken opnieuw de steken op. Paniek en nog meer vraagtekens voor zondag langs mijn kant. Hopelijk zou de osteopatische behandelingen op mezelf, ijs en reparill-gel dit goed doen genezen tegen zondag. Nic daar en tegen ging zeer vlot mee tijdens het lopen, al begonnen de zenuwen bij hem wel de bovenhand te nemen, en dan moesten we nog 4 dagen wachten.

Donderdag stond nog fietstraining op het programma (parcoursverkenning), maar eerst moesten we Dorien en companie gaan afhalen van de vlieghaven. Eens thuisgekomen nog een groot bord spaghetti gegeten en een uur later zijn we dan vertrokken voor de verkenning van het fietsparcours. Dit was toch even verschieten. We hadden alledrie Barcelona gekozen omdat het een vlak parcours zou zijn, maar toen we op de plaatselijke ronden van het parcours kwamen ging het direct een beetje omhoog en naar beneden. Dit was niet echt de bedoeling! Gelukkig stond er een hevige wind in de rug waardoor we de hellingen opvlogen (tegen 47km/u naar boven rijden is super). De eerst 12km ging licht glooiend op en neer om dan nog 23km vlak te hebben langs de kustlijn. De eerste 35km legden we af tegen gemiddeld 38km/u zonder echt te moeten trappen. We keken allemaal verbaasd, maar het was wel goed voor de moraal. Tot we terug draaiden. Om boven de 30km/u te blijven  moest er nu echt wel getrapt worden. Uiteindelijk hebben we 1 toer gedaan aan een gemiddelde van 33km/uur en dit natuurlijk met de nodige foto’s onderweg.  Eens terug thuis opnieuw aan tafel voor de 2^de portie pasta. ’s Avonds zijn we dan allen onze nummers gaan afhalen. Dorien (102), Nic (278), en ik (228). Tijdens het terugwandelen naar het appartement kon je toch voelen dat de spanning opnieuw een beetje was toegenomen. Het besef begon te komen dat we niet meer terug konden.

Vrijdagmorgen vroeg opgestaan om eens te zwemmen in de (wilde) zee op hetzelfde tijdstip als de wedstrijd zou doorgaan. Dit bleek vrij goed mee te vallen. De wind was al een beetje gaan liggen. Ook bleek dat we niet alleen waren. Babbelgat Dorien is er zelfs in geslaagd om tijdens het zwemmen een babbeltje te slaan met andere triatleten. Ik vraag me nog altijd af hoe ze dat doet! Na het zwemmen is Dorien met vriendin Laetitia naar Barcelona city vertrokken terwijl Nic en ik verkozen om thuis te blijven en de fietsen af te wassen en rustig op orde te zetten en nog een goed dutje te doen. Na het vele knip en plak werk stonden de fietsen dan klaar. Nog snel een dutje en dan naar de pastaparty. Op weg naar de pastaparty begon het duidelijk te worden dat er binnen enkele dagen een triathlon plaats vond. De geschoren benen en afgetrainde lichamen begonnen meer en meer in het straatbeeld te verschijnen.

Aangezien Dorien vrijdag liever naar Barcelona city ging moest haar fiets nog op orde gezet worden. Dus snel ‘s morgens haar fiets in orde gezet om dan om 11uur naar de briefing te vertrekken. Bij de briefing aangekomen was het wel even slikken. Al die afgetrainde lichamen, al die fietsen, al die… Dan stonden we daar toch alle 3 met de vraag ‘hebben wij wel genoeg getraind? Zijn wij hier wel op ons plaats?’ Vragen waar we pas zondag op kunnen antwoorden. Na de briefing terug naar huis voor onze voorlaatste portie paste (die ondertussen onze oren al uitkomt). Het was eerder binnen steken dan Bourgondisch genieten van onze pasta. Daarna was het tijd om de fietsen en zakken naar de wisselzone te brengen. Nog zo’n verschrikkelijk moment. Ieder denkt dat zijn fiets er mooi staat, tot je natuurlijk de fiets naast jou ziet staan! J Eens in de wisselzone kijk ik naast mij en zie dat de atleet naast mij een sticker heeft hangen op zijn fiets van Hawaï 2010. Opnieuw zakt de moed iets dieper. Ook Nic is een beetje onder de indruk van al dit prachtig materiaal en begint nu toch ook een beetje stilletjes te worden. Dorien daar en tegen begint net meer te praten. ‘Timo heb je die haar fiets gezien?’, 2seconden later ‘En die haar fiets’ en 3 seconden later ‘Oh nee, en die haar fiets’… Ons Dorien was duidelijk onder de indruk. Nadat alles wegstond en verkend was, hebben we nog even iets gedronken op een terrasje om dan aan onze allerlaatste portie pasta te beginnen (de 10^de deze week). Hierna nog snel de drinkbussen klaargemaakt en met de ouders en Laetitia overlopen wanneer en waar ze alles moesten aangeven. Daarna bedtijd!

Kijk ook op www.timothycocquyt.com

Wat mag je verwachten van een coach/trainer Timo

Ik ben trainer van mijn atleten. Het woord ‘trainer’ houdt het trainingstechnische aspect in. De trainer maakt een jaarplanning (welke accenten wanneer?) op, helpt bij het bepalen van de wedstrijdkeuze, maakt een gedetailleerde trainingsplanning per dag of per week afhankelijk van de noden van de atleet. Een trainer moet evalueren, bijsturen,..

Daarnaast probeer ik echter ook coach te zijn. Dit betekent veel meer: een klankbord zijn, psychologisch klaar staan bij goede en slechte momenten. Bijsturen op dit vlak is uiteraard ook enorm belangrijk.

Hoe verloopt een begeleiding?

Het probleem bij vele atleten is dat zij er maar een beetje op los trainen en hopen dat ze in goede vorm geraken. Maar dit is meestal natte vinger werk en hier komt veel geluk bij te pas. Daarom is het belangrijk de juiste begeleiding te hebben. Droom je er al lang van om eens een halve marathon te lopen? Of meteen een volledige marathon misschien? Of wil je een fietstoertocht doen? La Marmotte of de Mont Ventoux beklimmen? Of wil je je op duatlon of triatlon werpen? Dit kan bij mij. Ik begeleid je tot aan je doel.
Het doel stellen we samen op en moet niet altijd spectaculair zijn. De interne motivatie van de atleet is immers de basis van de samenwerking.

Voor de samenwerking start en voor de eerste trainingen worden doorgebriefd, vindt er eerst een verkenningsgesprek plaats waardoor ik en de sporter op dezelfde golflengte zitten. Hierbij kijken we naar de doelstellingen, de trainingsachtergrond, de tijdsmogelijkheden en de fysieke mogelijkheden van de atleet.

Vervolgens vraag ik een atleet om een maximale inspanningstest te laten uitvoeren bij een dokter. Dit is niet noodzakelijk (afhankelijk van het doel en het niveau dat men wenst te bereiken), maar op die manier wordt een een indruk van de algemene conditie weergegeven en kunnen ook de hartslagzones bepaald worden waarin de atleten moeten trainen.

De resultaten van de lactaattesten worden geanalyseerd en naast de doelstellingen van de atleet gelegd. Hierop wordt een jaarplanning opgemaakt, samen met de sporter.

Bij het opstellen van een trainingsschema is de feedback van de sporter uitermate belangrijk. Hoe meer feedback (dit gebeurt meestal via e-mail, maar kan bij dringende problemen uiteraard ook telefonisch), hoe meer het programma kan geïndividualiseerd worden.
Tijdens het jaar gebeuren ook regelmatig evaluaties, zodat het programma kan aangepast worden aan de individuele noden van de atleet.

Wat bied ik meer aan dan andere coaches?

Door zowel mijn diploma van master in Lichamelijke Opvoeding als mijn diploma van master in Osteopathy heb ik zowel inkijk in hoe je best het lichaam kan trainen en wat noodzakelijk is, alsook weet ik wat er fout kan gaan en wat kan leiden tot blessures. Indien er dan toch blessures aan te pas komen. Hier wordt dan zeer snel op in gespeeld en trainingen worden aangepast.

De begeleiding is voorzien zowel voor de recreant, als voor de topsporter!!